Wetenschappers weten dat tandvleesontstekingen (zoals gingivitis en parodontitis) erg veel voorkomen. Ze vermoeden dat onze leefstijl en voeding daar veel invloed op hebben, maar er is nog niet zoveel hard bewijs voor.
Daarom hebben ze gekeken naar een trend van nu: intermittent fasting (periodiek vasten). Bij dit dieet gaat het er niet om wat je eet, maar wanneer je eet. Je wisselt periodes van eten af met periodes waarin je helemaal niets eet.
Wat hebben ze precies gedaan?
De onderzoekers wilden weten of dit vasten helpt om tandvleesontstekingen te verminderen. Dat hebben ze getest met een experimenteel model:
- Ze lieten mensen op twee verschillende manieren vasten.
- Ze keken vervolgens wat voor effect dit had op de ontsteking van het tandvlees.
Kortom: De studie onderzoekt of je gezonder tandvlees krijgt door je maaltijden te beperken tot bepaalde tijden van de dag.
Het onderzoek (bron NTVT)
I. Laleman
Bron & literatuur:
Pappe CL, Maetschker J, Dujardin S, et al.
Intermittent fasting regimes reduce gingival infl ammation: a three-arm clinical trial.
J Clin
Periodontol 2025; 52: 681-694. https://doi.org/10.1111/jcpe.14151
Introductie
Gingivitis en parodontitis zijn wijdverspreide ontstekingsziekten. Steeds vaker wordt voor het ontstaan ervan de aandacht gevestigd op de rol van leefstijlfactoren, zoals voeding. Het bewijs hiervan is op dit moment echter nog schaars.
Een op dit moment populaire dieetinterventie is intermittent fasting (intermitterend vasten), waarbij periodes van vasten worden afgewisseld met eetperiodes. Hierbij ligt de nadruk op wanneer men eet, eerder dan wat men eet. Deze studie onderzocht het effect van 2 vormen van intermitterend vasten op gingivale ontsteking, aan de hand van een experimenteel gingivitis-model.
Materiaal en methode
In deze gerandomiseerde klinische trial werden 66 gezonde volwassenen toegewezen aan 3 groepen:
- Bahá’í dry fasting (n = 23): vasten van zonsopgang tot zonsondergang.
- Time-restricted eating (n = 22): vasten gedurende 16 uur per dag, meestal ‘s nachts.
- Controlegroep (n = 21): voortzetten van de gebruikelijke eetgewoonten.
Alle deelnemers kregen vooraf een professionele gebitsreiniging.
Hen werd vervolgens gevraagd om gedurende 9 dagen geen mondhygiëne toe te passen in 1 mondsextant (gebitselementen 24-28, sextant 3) om gingivitis op te wekken. Klinische metingen werden uitgevoerd op 3 momenten: bij aanvang (T1), na 9 dagen (T2) en na 19 dagen (T3). De primaire uitkomstmaat was bloeding bij sonderen; plaque en gingivale creviculaire vloeistof waren voorbeelden van secundaire uitkomsten.
Beschouwing
De resultaten van deze studie suggereren dat intermitterend vasten niet alleen systemische, maar ook orale gezondheidsvoordelen biedt, onafhankelijk van plaquevorming.
Beide vormen van vasten – en in het bijzonder Bahá’í dry fasting – lijken gingivale ontsteking gunstig te beïnvloeden tijdens de periode van experimentele plaque-accumulatie. Deze verschillen werden eigenlijk niet meer gezien wanneer de mondhygiëne weer werd opgestart. Intermitterend vasten zou daarmee een mogelijke aanvullende strategie kunnen zijn ter ondersteuning van parodontale gezondheid. De praktische implementatie ervan binnen de tandartspraktijk blijft echter uitdagend.
Resultaten
Na de periode van experimentele gingivitis (T2) namen plaqueen bloedingsscores toe in alle 3 de groepen. De toename in plaque was vergelijkbaar tussen de groepen, maar de toename in bloeding bij sonderen was significant lager in de Bahá’í dry
fasting-groep in vergelijking met zowel de Time-restricted eating- als de controlegroep. Daarnaast nam de hoeveelheid gingivale creviculaire vloeistof significant méér toe in de controlegroep dan in beide vastengroepen. Op T3 werden geen significante verschillen tussen de groepen meer gevonden.